اقتصاد۲۴ – برنامههای پنج ساله توسعه ایران در دورههای گوناگون به دلیل وفور یا کمبود منابع ارزی بیسرانجام مانده یا به بیراهه کشیده شده است.
در اواخر دهه ۱۳۷۰ سازمان برنامه و بودجه برای فرار همیشگی برنامههای توسعه از تله خرابکاری ارزی، طرح حساب ذخیره ارزی را تهیه و آن را با دشواریهای ویژهاش به قانون تبدیل کرد. فلسفه و راهبرد راهاندازی حساب ذخیره ارزی این بود که دولت هر سال میزان هزینه ارزی مورد نیاز خود در یک سال را در بودجه تعیین کند و درآمدهای ارزی مازاد بر این میزان پیشبینی هزینه ارزی به حساب ذخیره ارزی برود. تهیهکنندگان این برنامه ارزی یک بسته از سیاستهای ارزی را ذیل آن تعریف کرده بودند.
یکی از سیاستهای ارزی این بود که هر گاه درآمد ارزی ایران کمتر از پیشبینی بودجه سالانه شد از این حساب برداشته شده و شکاف درآمد ارزی با پیشبینی بودجه پر شود تا برنامهها از تعادل خارج نشود. یک سیاست دیگر این بود که از این حساب برای توسعه سرمایهگذاری بخش خصوصی استفاده شود به این معنی که مازاد درآمد ارزی در این حساب به متقاضیان وام ارزی در بخش خصوصی داده شود و از این طریق هم به بزرگ شدن اندازه بخش خصوصی کمک شود و هم ارزها از چنگ نهادها و سازمانهای دولتی دور بماند و بازار ارز نیز از تلاطم خارج شود.