به گزارش مجله خبری نگار، آن سال تابستان گرم و خفه هوا همه جا را گرفته بود. تیرماه سال ۸۲ بود و اخبار تلویزیون مدام گزارش وضعیت دو خواهر را پخش میکرد. ما همان مردمی بودیم که آن روزها با چشمانی لبریز نگرانی پشت صفحههای تلویزیون یا روزنامهها منتظر معجزه نشسته بودیم. وقتی خبر فوت لاله و لادن پیچید، انگار بخشی از وجود ما هم در آن بیمارستان سنگاپور جا ماند. ما فکر میکردیم فقط دو دختر جوان بااستعداد را از دست دادهایم که قربانی یک جراحی ناموفق شدند. اما امروز پس از ۲۳ سال، داستان آنها معنای دیگری دارد. امروز لاله و لادن برای ما فقط یک خاطره تلخ یا یک پرونده پزشکی شکستخورده نیستند. آنها نماد تلاش انسان برای رهایی از بند محدودیت بیولوژیک هستند. دو انسان که درس حقوق خواندند تا حق خود را از دنیا بگیرند. یکی میخواست در تهران روزنامهنگار شود و دیگری سودای وکالت داشت. همین رویاهای متفاوت، آنها را به سمت تیغ جراحی کشاند. آن زمان ما که دوستشان داشتیم از این تصمیم خطرناک ناراحت بودیم و نمیپذیرفتیم چرا این دو خواهر دوستداشتنی باید زندگی خود را به خطر بیندازند؟ اما امروز میفهمیم که برای آنها زندگی بدون هویت مستقل هیچ ارزشی نداشت. ۱۷ تیر ۱۳۸۲ آنها از میان ما رفتند، اما یادشان برای ما هنوز الهامبخش است.