به گزارش خبرگزاری آنا، در روزهایی که اتاقهای فکر غربی و رسانههای همسو با آنها با شدت بیسابقهای از «پایان پروژه ایران در منطقه» سخن میگویند، خیابانهای ایران در ۲۲ بهمن صحنه بازتولید یک واقعیت تاریخی شد: ایران نه پروژه است و نه قابل جمع شدن در میز تحلیل دشمن. حضور میلیونی مردم در چهلوهفتمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی، صرفاً یک مناسبت آیینی نبود، بلکه یک کنش سیاسی-تمدنی در برابر راهبرد فشار حداکثری، جنگ شناختی و سناریوی فروپاشی بود.
این روزها برخی رسانهها که با زبانی به ظاهر تحلیلی از «تآکل نفوذ ایران» و «احتمال پایان پروژه منطقهای جمهوری اسلامی» سخن میگوید، در واقع بازتابدهنده آرزوهای مزمنی است که بیش از چهار دهه است در واشنگتن، تلآویو و برخی پایتختهای عربی بازتولید میشود. آرزوهایی که هر بار، با واقعیت میدانی ایران و منطقه، دچار شکست راهبردی شدهاند.
این رسانهها تلاش میکنند پروژه ایران را صرفاً محصول «ایدئولوژی انقلابی پس از ۱۹۷۹» معرفی کند و آن را به مجموعهای از ابزارها و تاکتیکها فروبکاهد؛ حال آنکه قدرت ایران، پیش و بیش از آنکه بر ابزارها متکی باشد، بر جامعه، هویت و پیوند دولت-ملت استوار است؛ همان پیوندی که در ۲۲ بهمن بار دیگر خود را به رخ کشید.