نگرانیها از تغییرات جمعیتی و به طور مشخص مسائی مانند کاهش نرخ زادآوری و افزایش خطر سالمندی جمعیت موجب شده که سوالاتی اساسی پیش روی مسئولان قرار گیرد که تامل پیرامون آنها ضروری است.
به گزارش «تابناک»، از جمله این مسائل، نقش دانشگاهها در مسائل به وجود آمده است. طرح این سوال اساسی که وقتی بسیاری از جوانان بازه سنی ۱۸ تا ۲۸ سال را که برهه مناسبی برای ازدواج و فرزندآوری است، به تحصیل در مراکز آموزش عالی اختصاص میدهند، آیا میشود گفت که دانشگاه رفتن موجب افزایش سن تاهل خواهد شد و به کاهش نرخ فرزندآوری منجر میشود؟
پرسشی کلیدی که حالا دستمایه طرحهای پژوهش و آماری مختلفی قرار گرفته، نتایج قابل اعتنایی به دنبال داشته و در نهایت به طرح مسائلی منجر شده که ظاهرا قرار است به تغییر برخی رویکردها در کشورمان منجر شود. بررسیهایی که در ادامه قصد داریم نتایج و فرازهایی از آنها را مرور کنیم:
بررسیهای آماری حکایت از آن دارد که از حدود ۱۳ میلیون جوان مجرد در کشور، ۲.۵ میلیون از آنان (حدود ۲۰ درصد) در حال تحصیل هستند. افرادی که مقررات آموزشی دانشگاهها نقش مؤثری بر تصمیم و رفتار ایشان در بعد ازدواج و فرزندآوری دارد به طوریکه میتواند ایفای مسئولیتهای نقش خانوادگی اعم از اقتصادی، اجتماعی و روانی را برای دانشجویان به رسمیت بشمارد و تسهیل گر باشد یا برعکس، با نادیده گرفتن نقش خانوادگی دانشجویان، شرایط را برای ازدواج و فرزندآوری دانشجویان دشوار کند.
نکتهای که به نوعی در قانون جوانی جمعیت و حمایت از خانواده هم دیده شده و در مواردی، دانشگاهها را ملزم به ارائه خدمات رفاهی در این راستا کرده است. خدماتی که میتوانند بر رفتار دانشجویان در زمینه فرزندآوری و تأهل اداری بیشتر از افرادی است که قصد ادامه تحصیل ندارند. همچنین افرادی که قصد ادامه تحصیل تا مقطع کارشناسی ارشد داشتند در مقایسه با سایر مقاطع تحصیلی، بیشتر تک فرزندی را برمیگزینند.
بررسیهایی که بسیاری شان بر وضعیت نامطلوب ازدواج و فرزندآوری در میان دانشجویان تاکید دارند، هرچند میدانیم که اوضاع جامعه در بیرون از دانشگاهها هم در این مولفهها مطلوب نیست و حتی نگران کننده توصیف میشود. نگرانیهایی که رفع آنها نیازمند اتخاذ تدابیری ویژه و البته کارآمد است؛ چه در سطح جامعه و چه در مراکز آموزش عالی و دانشگاههای کشورمان.