۱۰ دسامبر ۱۹۴۸ روزی است که مجمع عمومی سازمان ملل با هدف برقراری و تضمین حقوق و آزادیهای برابر همه مردم اعلامیهای را به تصویب رساند و مورد تایید تعداد کافی از ملتها قرار گرفت و به دلیل شمولیت در مفاهیم آن و نیز شمولیت تایید کنندههای آن اعتبار حقوق بین الملل را کسب کرد و بعضی از پژوهشگران آن را الزام آور میدانند و به سنجشی برای رفتار کشورها در مواجهه با حقوق بشر تبدیل شد.
اما امروز در عمل آنچه که دیده میشود ایدهای است کهبه حیلهای سیاسی برای مردم تبدیل شده است و گاهی مغازلهای که سازمانها و نهادهای حقوق بشری با دنیا در مورد خوب بودن فلسفی آن گفتگو میکنند.
مواد ۳۰ گانه بیانیه که روزی توسط خانم النورروزولت بیوه آقای رئیس جمهور فرانکلین روزولت سرمستانه در محل سازمان ملل در پاریس قرائت شد در همان مقرر بند بند آن نقض میگردد. اصول برابری و عدم تبعیض حتی در فرایند قانونی مثل مصوبه سنای فرانسه در منع همراهی مادران محجبه فرانسوی با کودکان خود در مراکز تفریحی بی اعتبار میشود و بیش از ۶۰ هفته اعتراض جلیقه زردها برای وضعیت معیشت آنها که چیزی فراتر از ماده ۲۵ همین اعلامیه نیست در تقابل با ماده ۵ آن جوابی جزکورشدن و لگد برسر و صورت زن معترض بهرهای از این اعلامیه ندارد.