با وجود جایگاه سینمای ورزشی در دنیا و همچنین با وجود شخصیتها و اتفاقات واقعی مهم و ماندگار در ورزش ایران چرا سینمای ایران به اینگونه از آثار هیچگاه روی خوش نشان نداده است؟ آیا این به خاطر حذف آثار عامهپسند و قهرمانمحور از سینمای ایران است؟ یا به دلیل ترس از سرمایهگذاری در این حوزه؟
به گزارش سوره سینما، دو ماه قبل، اواسط خرداد ماه، وقتی محمدعلی کلی، اسطوره بوکس جهان از دنیا رفت، یکی از تصاویری که در شبکههای اجتماعی و رسانههای مختلف بسیار به اشتراک گذاشته شد و دست به دست گشت، بخشهایی از فیلم «علی» ساخته مایکل مان بود. این طبعا اتفاقی طبیعی بود اما بار دیگر با نشان دادن یک خلا بزرگ برای دوستداران سینما در ایران این سوال جدی را بهوجود آورد که؛ «چرا در ایران سینمای ورزشی نداریم؟»
این سوال در سینمای ایران اما درحالیکه به وجود میاید که «ورزش» و «سینما» اولا به دلیل اشتراکات ذاتیشان در وابستگی به «تعلیق» و «درام» و جذب مخاطب با «جذابیتهای نمایشی»، و ثانیا به دلیل بازگشت اقتصادی سینما با استفاده از شهرت ستارگان ورزشی، از ابتدای تاریخ سینما به اینو همواره پیوندی جدی داشتهاند و به همین دلیل هزاران فیلم سینمایی با محوریت ورزشهای مختلف در جهان تولید شده است و هرساله به تعداد آنها اضافه میشود.