۳۰ مرداد ۱۴۰۵ – ۲۰:۲۰
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، باور به منجی و آخرالزمان، نقطه اشتراک ادیان الهی و همچنین اصلی مسلّم در مکتوبات دینی امتهاست. ادیان آسمانی معتقدند که هرگاه بشریت دچار انحطاط معنوی و اخلاقی شود و از فطرت خداجوی خویش فاصله گیرد و جهان را تاریکی جهل، غفلت و ستم در بر گیرد و نیز ظلم و ستم فراگیر شود، شخصیتی نجاتبخش ظهور کرده، عدالت را در سراسر عالم مستقر خواهد کرد. این نوع از اعتقاد، ناخودآگاه پای یکسری مفاهیم را در قاموس آموزههای ادیان آسمانی باز میکند که در اندیشه دینی از آن به عنوان آخرالزمان و یا به تعبیر غربی آن، پایان دنیا (end time) یا آپوکالیپس (Apocalypse) یاد میشود. گسترش فساد و تباهی، سرعت و توالیِ حوادث، گسترش فقر، ظهور بیماریهای ناشناخته و مُهلک، هلاکت نسل و حرث و بسیاری از وقایع ناگوار، از دیگر ویژگیهای این مقطع از زمان است که البته خداوند در این دوران راههای نجاتی برای مؤمنان میگشاید.
بنابر روایت تسنیم، در این راستا پیامبر صلی الله علیه و آله و اهل بیت وحی علیهمالسلام احادیثی را در توضیح این دوران حساس از تاریخ بشریت ارائه دادهاند.
محدث نوری در کتاب مستدرک الوسائل الشیعه از امام حسن عسکری علیهالسلام نقل میکند که فرمود: