سال گذشته میلادی، اخترشناسان مجذوب دنبالهداری شدند که از جایی بسیار دور در فراسوی منظومه شمسی وارد قلمرو ما شده بود. این جرم با سرعتی در حدود ۶۸ کیلومتر بر ثانیه حرکت میکرد؛ سرعتی اندکی بیش از ۲ برابر سرعت گردش زمین به دور خورشید.
حال تصور کنید بهجای آن، جرمی بسیار بزرگتر و سریعتر، برای نمونه یک سیاهچاله با سرعتی در حدود ۳۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه، به سوی ما میآمد. در چنین حالتی، ما تا زمانی که نیروهای گرانشی شدید آن شروع به برهم زدن مدار سیارات بیرونی نکنند، متوجه حضورش نمیشدیم.
این سناریو شاید در نگاه نخست اندکی اغراقآمیز به نظر برسد، اما طی سال گذشته چندین خط شواهد مستقل در کنار یکدیگر نشان دادهاند که چنین مهمانی غیرممکن نیست. اخترشناسان نشانههای روشنی از سیاهچالههای کلانجرم سرکش را مشاهده کردهاند که در حال دریدن کهکشانهای دیگر هستند، و همچنین شواهدی یافتهاند که نشان میدهد نمونههای کوچکتر و غیرقابلردیابی این اجرام نیز احتمالاً در کیهان وجود دارند.