تساوی نتیجه فوقالعادهای نبود، اما نشانههایی بسیار مهم و امیدوارکننده در سبک بازی پرسپولیس وجود داشت.
کسب یک امتیاز در بازی دشوار در عربستان مقابل النصر باعث شد امیدهای پرسپولیس برای صعود به دور بعدی لیگ قهرمانان زنده بماند. اما مهمتر از این یک امتیاز، تغییر مهم در سبک بازی پرسپولیس و تصمیمات هوشمندانه یحیی برای این دیدار بود. یک ماه است که مشخص شده پرسپولیس مثل فصل قبل ابراز و شرایط تکرار ۲-۴-۴ را ندارد، پس زمانش رسیده بود که گل محمدی شرایط تیمش را تغییر دهد. این یک هفته اخیر به جای اعتراض به شرایط، به تلاش برای بهبود سبک بازی پرسپولیس گذشت و این نمایش باکیفیت نیز نتیجه همین تغییر بود، به همین سادگی. ابزار پرسپولیس برای ارائه بهترین عملکرد کافی نیست و دقیقا در همین نقطه است که تفاوت کیفیت سرمربیان مشخص میشود.
یک- تغییر سیستم یحیی گل محمدی با توجه به سبک بازی النصر در دیدار رفت درست و منطقی بود. در مسابقه رفت بارها از مرکز زمین و فضای پشت محوطه جریمه پرسپولیس، ارسالهای مورب به جناحین داده شده و مارسلو بروزوویچ روی دروازه پرسپولیس خلق موقعیت کرد. کمبود نفر در مرکز زمین در دیدار رفت بارها باعث ایجاد فرصت روی دروازه علیرضا بیرانوند شد و هر دو گل النصر نیز از همین روش به ثمر رسید. پس تصمیم منطقی، شلوغ کردن فضای میانه میدان توسط یحیی گل محمدی بود و حضور همزمان میلاد سرلک و مسعود ریگی با وظایف غالب دفاعی، منجر شد النصر بر خلاف بازی رفت و حتی هنگام ۱۱ نفره بودن نیز موقعیت چندانی نداشته باشد.