اگر بخواهیم به وضعیت گیشه سینمای ایران در ماههای ابتدایی سال ۱۴۰۳ نگاهی بیندازیم، با تفاوتهای قابلملاحظهای نسبت به گیشه سال جاری مواجه میشویم که گواه تغییر در رفتار مخاطبان سینما طی این فاصله یک ساله است.
به گزارش سوره سینما، وقتی سایه شوم کرونا در سالهای پایانی دهه ۹۰ وضعیت اقتصاد و فروش گیشه سینما را تیرهوتار کرد، فیلمهای کمدی با الگوهای مشخصی به داد سینما رسیدند. از سال ۱۴۰۰ و بهواسطه سیاستهای حمایتی برای ورود فیلمهای کمدی به اکران، سالنها رفتهرفته جان گرفتند و فروش برخی از فیلمها به رکوردهای قابلتوجهی رسید. همزمان امید به سرمایهگذاران و تهیهکنندگان برای تولید اثر و ورود دوباره به میدان رقابت در گیشه بازگشت. آنها میدانستند که مخاطبان سینما در مواجهه با الگو و فرمولی جذاب به سالن سینما جذب خواهند شد. در این الگو، بازیگران، کارگردانان و نویسندگان کمدی به یک ترکیب برنده رسیدند. فیلمهای کمدی و سرخوش میتوانستند روزهای سخت پاندمی را کمرنگ کنند. از طرفی، فیلمنامهنویسان و کارگردانان سینما با بهرهبرداری از ساختارهای موفق کمدی اسکروبال و اسلپاستیک به موفقیت این فیلمها در گیشه دامن زدند. به واسطه فیلمهایی همچون «دینامت»، «فسیل»، «هتل»، «هاوایی»، «انفرادی»، «بخارست»، «شهر هرت» و غیره روی هم رفته بیش از ۳۰ میلیون بلیت سینما فروخته شد.
البته کمدیهای دیگری در این مقطع به تولید رسید اما با استقبال روبهرو نشد. چرا که برخی از کمدیها با محاسبه نادرست، وجههای مبتذل پیدا کرده و به جای خنده، خشم مخاطبان را برانگیختند. وقتی گرد و غبار زمان بر دوران کرونا نشست، شرایط برای تنوع ژانری در گیشه سینمای ایران بیش از پیش فراهم شد. مدیران و مسئولان سینمایی با تصمیمات مختلف سعی داشتند سینماگران را به این تنوع سوق دهند.