به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، در تجاوزگری رژیم جعلی صهیونیستی به خاک ایران، محمدجواد گودینی نویسنده و پژوهشگر مطلبی با عنوان «یعقوب لیث، طلایهدار احیای شعر پارسی» نوشته که رویکردش، معرفی یکشخصیت ملی و فرهنگی ایرانی است.
در ادامه مشروح اینمطلب را میخوانیم؛
یعقوب لیث صَفّاری فرزندی رویگری سیستانی بوده که به تدریج بر مناطق گسترده ای از خاک ایران مسلط گردید و با افزایش نفوذش بر مناطقی از ایران آن روزگار، نفرت بسیاری از خلافت عباسی در سر داشته و هوای سرنگون سازی این خلافت را در ذهن می پروراند؛ اگر چه در تحقیق این هدف توفیقی نیافت و در نبرد “دیر عاقول” از لشکر خلیفه عباسی شکست خورد. بسیاری از پژوهشگران ادب پارسی را باور بر این است یعقوب به عنوان شهریارِ خاندان صفاری و بنیان گذار این سلسله حکومتی، نخستین کسی است که زبان و شعر پارسی را پس از برافتادن حکومت ساسانیان جانی دوباره بخشیده و زمینه را برای سرودن دوباره شاعران به این زبان فراهم ساخته است.
وی در آغاز از سرهنگان جریانی به نام “عیاران” بود و پس از آنکه صالح بن احمد حاکم تحت فرمان خلیفه عباسی در سیستان او را به فرماندهی برگزید، دست از عیاری و راهزنی کشید. یعقوب پیش از سال 254 هجری (868 میلادی) به امارت دست یافت و سرزمین هایی همچون هرات، فارس، به خاک سپرده شد و مزارش در حال حاضر محل رفت و آمد دوستداران فرهنگ و ادب پارسی است. او با حرکتی ارزنده موجبات قوام و حرکت پویا و پیش رونده شعر پارسی را فراهم نمود. در سال 245 هجری، یعقوب لیث زبان پارسی را زبان رسمی دربار نمود و در سده های پس از وفات وی، شعر و ادب پارسی به آنچنان بالندگی و پویایی دست یافت که اکنون در زمره برترین، پرطرفدارترین، اخلاق مدارترین و تاثیرگذارترین ادبیات ها در سطح جهان به شمار می رود. او حرکتی را در جهانِ فرهنگ آغاز کرد که در سده های بعد از آن، به رشد و بالندگی دست یازید.
فهرست منابع:
۱- آربری، آرتور جان، ادبیات کلاسیک فارسی، ترجمه: اسد الله آزاد، انتشارات آستان قدس رضوی ۱۳۷۱
۲- سدید الدین محمد عوفی، جوامع الحکایات و لوامع الروایات، به کوشش: جعفر شعار، انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی ۱۳۶۳
۳- موسی وند، منوچهر، رجال سیاسی، ادبی و هنری تاریخ ایران، نشر اخوت ۱۳۹۰