عظیم زرینکوب در یادداشتی صمیمانه، به روایت زندگی، مسیر علمی و میراث ماندگار برادر خود، عبدالحسین زرینکوب، میپردازد؛ از کودکی در بروجرد تا جاودانگی در فرهنگ ایران.
یادداشت مهمان، عظیم زرینکوب: گرامیداشت، بزرگداشت، یادبود و نقد و بررسی آثار علمی دانشمندان و اندیشمندان، بستری بس گرانبها برای شناخت و بازنگری ریشهای تحقیقات صاحبان قلم است. اینگونه نگرشها فایدهای دوجانبه دارد: نخست فرصتی برای از نو شناختن، تحلیل و تدقیق عمیق آثار بزرگان توسط استادان و منتقدان فراهم میآورد، و از سوی دیگر موقعیتی مفید و گرانقدر برای دانشجویان و پژوهشگران جوان است که میخواهند دنبالهرو راه استادان پیش از خود باشند.
سده حاضر، یکی از دورههای شگفتانگیز و رشکانگیز فرهنگ و ادب ماست. تحقیقات دانشمندان ایران با برخورداری از روشهای علمی جهان به پایگاهی رفیع رسید و بزرگانی در عرصه زبان و ادب پدید آمدند که در قرون گذشته کمتر نظیرشان دیده شده است؛ نامآورانی چون علامه محمد قزوینی، علامه علیاکبر دهخدا، سید حسن تقیزاده، بدیعالزمان فروزانفر، عباس اقبال آشتیانی، جلالالدین همایی، سعید نفیسی، مجتبی مینوی، احمد بهمنیار، رشید یاسمی، نصرالله فلسفی، ملکالشعرای بهار، ابراهیم پورداوود، پرویز ناتل خانلری، ذبیحالله صفا، عباس زریاب خویی و برادر فقیدم عبدالحسین زرینکوب که نامشان تا جاودان بر پیشانی فرهنگ ایران میدرخشد.