انعطاف در بازیگری، هنوز در جمشید هاشمپور وجود دارد، تکراری نشده و با نقشهای تازه قابلیتهایش را دوباره به رخ کشیده است.
سوره سینما – فرهاد قائمیان : بازیگری، دنیایی پیچیده است، گاه پر شکوه و گاهی هراس آور. هزارتویی که شاید تنها یک بازیگر یا شیفته بازیگری که بخشی از زندگی خود را با این حرفه گذرانده متوجه دشواریهایش باشد. بازیگری میتواند تو را از خودت دور کند، میتواند تو را مجنون و مفتون کرده و پس از آنکه بهار کوتاه مدت شهرت و محبوبیت گذشت، به گوشهای تبعید کند. تنها و دور از هیاهویی که در جانت رسوخ کرده است.
در میان بازیگران، تعدادی اندک بیتوجه به ماهیت این حرفه حضور پرقدرتشان را بر این «بازی» تحمیل میکنند. در سینما و تئاتر ایران، ستارگانی از این دست درخشیدهاند، محترم و باوقار، نجیب و هنرمند. جمشید هاشمپور یکی از آنهاست. بازیگری توانا، با صدایی گرم، لحنی دلنشین و چشمانی زلال. بازیگری بااخلاق که سالهای متمادی حضورش در عرصه بازیگری، غباری بر گوهر وجودیاش ننشانده. همچنان متواضع، شیفته تجربه کردن، آموختن و هنوز مردمی.