خبرگزاری میزان – هادی طحان نظیف در یادداشت خود به مناسبت چهارم خرداد «روز دزفول، روز مقاومت و پایداری» گفت:جنگ تازه شروع شده بود و هدف اصلی موشکهای صدام، دزفول بود. آبان ماه سال ۶۰ بود و هنوز یکسالی بیشتر از شروع جنگ نگذشته بود که خانه پدری نیز با یکی از آن موشکها ویران شد؛ مثل خیلی از خانههای دیگر دزفولیها. چند تا از همسايههايمان شهيد شدند اما به اهل خانه ما که در زیر زمین پناه گرفته بودند، آسیبی نرسید. پدر و مادرم مجبور شدند به جای دیگری بروند تا دوباره خانه را بسازند. چند ماه بعد از آن ویرانی، من بهدنیا آمدم. اينها را بعدها پدر و مادرم برايم تعريف كردند. خانه ویران شده را ندیدم اما صدای آژیرها و موشکهایی که تا پایان ادامه داشت را به خوبی در خاطر دارم. هنگام بازی و حتی نیمههای شب، همیشه ترس موشکباران در وجودت بود. کودکان یتیم، شهر ویران، درختهای واژگون، ارابههای آهنی سوخته، چشمهای گریان تصویرهای به جا مانده آن روزهاست. اما دزفول ایستاد. سربازان فداکار وطن، مردانه جنگیدند. خونها ریخته شد و سینهها از گلوله شکافت اما وجبی از خاک خوزستان و بهتر بگويم وجبی از خاک وطن، کم نشد.
آن روزها گذشت. ایران آباد شد. صدام رفت. پیکر شهیدان به وطن بازگشت. درختان دزفول دوباره ایستادند. خانهها تازه شد. صدای آژیر قرمز تمام شد. لبخند بر لبان مردم دزفول نشست. کودکان به کوچههای بازی آمدند. مدرسهها گشوده شد و معلمهامان اين سرزمين را بيش از پيش شيرين نمايد.