گروه فرهنگ و جامعه خبرگزاری علم و فناوری آنا ـ مصطفی طالقانی: من امروز یک معلم هستم. امروز در جایگاهی ایستادهام که بناست فکر بسازم و دهههای پیش روی ایران عزیز را با نور این فکر آذین ببندم. شاید جملاتی که این نوشتار را آغاز میکند، بیارتباط به فضایی که این روزها آن را لمس میکنیم، نباشد. روزهای میانه اسفند ماه، هر ساله نوید رویش، جوانه زدن و تولدی دوباره برای محیط زیست و حیات دوبارۀ درختان جادوانه و نوی این سرزمین است. درختکاری، سنت حسنۀ پیامبران عظیم الشأن الهی و معصومین (علیهم السلام) است، سنتی دیرینه و حسنه که همه ساله، مقام عظمای ولایت (مد ظله العالی)، خود به شخصه با رفتار مکرر غرس نهال و ارائۀ فرمایشاتی بر آن تأکید داشتهاند.
ایران بزرگ، از دیرباز مهد سرسبزی و حیات بوده است و دستان هنرمند پروردگار متعال در گوشهگوشه آن، همواره به نقاشی درختان سرسبز پرداخته است و سرزمینی پر از شکوفایی و رویش به قلب پاک ایرانیان هدیه کرده است. همه اینها در کنار هم، تلنگری به دلهای آگاه و بیدار است که در این مسیر گام بردارد، حال آن که خلاقانه، روزهای پایانی اسفند ماه به نام «هفته ملی منابع طبیعی و روز درختکاری» زینت داده شده است.
برای من، که هر روز ریاضیات را، چون سرودی شادیافزا در گوش دانشآموزان زمزمه میکنم، درختکاری، هندسۀ زیبایی، ضرب انرژی در نشاط، تقسیم سرسبزی و شادی در نقطه نقطۀ زمین، جمع رویش و تنفس در هوای تازه با هم، و تفریق آلودگی از آسمان آبی و بیکرانۀ این مرز پرگُهر است.