در میانه دهه ۱۳۸۰ خورشیدی، بازار کنسولهای دستی در اختیار شرکت ژاپنی Nintendo بود. خانواده گیم بوی سالها فرمانروای دنیای بازیهای قابل حمل به شمار میرفت و میلیونها نفر در سراسر جهان با مدلهای مختلف این دستگاه خاطره ساخته بودند. در چنین شرایطی، نینتندو تصمیم گرفت نسخهای کاملاً متفاوت از خانواده گیم بوی را روانه بازار کند؛ دستگاهی که بعدها با نام گیم بوی مایکرو یا Game Boy Micro شناخته شد. این کنسول در سال ۲۰۰۵ معرفی شد و برخلاف بسیاری از محصولات همدوره خود، تمرکز اصلیاش روی کوچک بودن، طراحی لوکس و حمل آسان بود.
گیم بوی مایکرو در حقیقت نسخهای کوچکتر و بازطراحیشده از گیم بوی ادونس بود. نینتندو تلاش کرد تمام تواناییهای سختافزاری نسل قبلی را در بدنهای بسیار کوچک قرار دهد؛ اقدامی که در آن زمان جسورانه و عجیب به نظر میرسید. این دستگاه آنقدر کوچک بود که بهراحتی در جیب جا میشد و ظاهر فلزی و براقش بیشتر شبیه یک وسیله لوکس الکترونیکی بود تا یک کنسول بازی کودکانه.
نکته جالب اینجاست که گیم بوی مایکرو در دورهای عرضه شد که نینتندو همزمان روی کنسول دستی دیگری به نام نینتندو دیاس کار میکرد. همین هم باعث شد بسیاری از بازیکنان در ابتدا ندانند این دستگاه دقیقاً برای چه گروهی ساخته شده است. با این حال، سالها بعد نگاه کاربران به گیم بوی مایکرو تغییر کرد و این کنسول به یکی از خاصترین دستگاههای دستی تاریخ بازیهای ویدیویی تبدیل شد.