به گزارش مجله خبری نگار، هنوز فیفا و فوتبالیها، عنوان گلزن جام برندگان جام آسیا ۹۱–۱۹۹۰ را به فرشاد پیوس نداده بودند و استرس بازی فینال برای قهرمانی در همان جام به جان علی پروین (مربی) نشسته بود که پرسپولیس جای همه عروسکها و اسباببازیهای دوستداشتنی، صدرنشین دل مریم شد. عصر بود و همه خانواده پای تلویزیون ١۴اینچ قدیمی انتظار قهرمانی تیمشان را میکشیدند. انگار پیشپیش از تکگل محمدحسن انصاریفرد خبر داشتند. دقیقا مریم از همان وقت، فوتبالی دوآتیشه سرخرنگهای پایتخت شد؛ مثل ناهید که وقت دیدار نهایی استقلال و الهلال در یازدهمین دوره جام باشگاههای آسیا، فوتبالی و به رنگ آبی شد. از تماشای تلویزیونی مسابقات لیگ برتر تا دسته چهارم فوتبال، کری خواندن، پرچمگردانی و پایکوبیهای خیابانی، حضور پنهانی حوالی محل اردوهای استانی، اشکها و لبخندها پشت درهای بسته استادیومها تا بالاخره ورود قانونی به ورزشگاه (١٣٩٨) هواداری با شور، شعار و بوق و طبل از جایگاه تماشاگران، لیدری و مدیریت کانون دوستداران تیمهای باشگاهی و ملی بیش از ٣٠ سال گذشت.