نقدی بر مجموعه داستان گروسو نوشته رامین پوران؛
«گُروسو»، ناسازوارهای سازمند
برای خواننده بیگانه با سبکهای نوشتن و شیوههای مدرن نویسندگی، داستانکهای «گروسو» نوشتههایی پریشان، مهمل، آشفته و بیمعنی مینماید که از ذهنی نامتعادل و مغشوش تراویده است.
سرویس ادبیات خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)- حسین رضایی، منتقد ادبی: برای خواننده بیگانه با سبکهای نوشتن و شیوههای مدرن نویسندگی، داستانکهای «گروسو» نوشتههایی پریشان، مهمل، آشفته و بیمعنی مینماید که از ذهنی نامتعادل و مغشوش تراویده است؛ در نگاه او نویسنده خامدستانه لاطائلاتی را در قالب جملاتی نامربوط، با چیدمانی بیقاعده به ریسمان کشیده که بیشتر به هذیانگویی میماند تا داستان.
اما برای مخاطبان آشنا با طغیانگریها، سرکشیها و شوریدهگیهای ادبیات مدرن، این مجموعه تجربهای نشاطآور است از مواجهه با رخدادی غریب؛ حکایت نفسی عجیب است از کنجکاویهای رزمندهای بیباک، مشتاقِ غوطهوری در پلاسمای سرگیجهآور زبان. نویسنده در قالب مینیمالیسمی رازآلود با سازوبرگی اندک، اما عزمی بزرگ، اُدیسهای طاقتفرسا از دورانهای تیرهی قبل از انکشاف زبان، تا بَرشدن به سرزمین موعود امپراطوری نشانهها را از سر میگذراند که رهآوردش برای خواننده مشتاق، دستیابی به لذتی عمیق است، چونان تجربه خوابی وهمانگیز و شیرین که آکنده از اتفاقاتی غریب و ناتجربه است.