۱۱:۳۰ – ۲۵ مرداد ۱۴۰۵
ما دیگر فقط در رویدادها شرکت نمیکنیم؛ آنها را ثبت هم میکنیم، گویی بودن در یک مکان، بدون داشتن تصویری از آن، چیزی کم دارد.
باشگاه خبرنگاران جوان – در میان جمعیتی که برای عزاداری به حرم امام رضا (ع) آمده بودند، صحنهای بهظاهر معمولی توجه را جلب میکند. دهها گوشی تلفن همراه بالای سر آدمهاست. هرکس میکوشد چندثانیهای از مداحی، جمعیت یا حالوهوای مراسم را ثبت کند. انگار هرچه لحظه مهمتر باشد، نیاز به ثبتکردنش هم بیشتر میشود. در همین حین، آقای ستوده، مداح مراسم از مردم خواست گوشیهایشان را پایین بیاورند و کنار بگذارند. این درخواست را میتوان توصیهای برای رعایت نظم مراسم دانست؛ اما معنای مهمتری دارد. شاید فکر کنید مسئله فقط گوشیها هستند که مزاحم مراسم هستند؛ اما موضوع سبک زندگی در عصر گوشی هوشمند است. ما دیگر فقط در رویدادها شرکت نمیکنیم؛ آنها را ثبت هم میکنیم. گویی بودن در یک مکان، بدون داشتن تصویری از آن، چیزی کم دارد.
زندگیای که باید مدرک داشته باشد
تا همین چند دهه پیش، بسیاری از تجربههای ما تنها یک شاهد داشتند؛ خودمان. اگر کسی به زیارت میرفت، به مراسمی میرفت یا در لحظهای خاص حضور پیدا میکرد، بعداً باید آن را به یاد میآورد یا برای دیگران تعریف میکرد؛ اما تلفن هوشمند این وضعیت را تغییر داده است. اکنون تقریباً از هر تجربهای میتوان یک مدرک ساخت. عکس میگیریم تا نشان دهیم کجا بودهایم. فیلم میگیریم تا نشان دهیم چه دیدهایم. چیزی را منتشر میکنیم تا دیگران بدانند چه تجربهای داشتهایم. این تغییر شاید در نگاه اول بیاهمیت به نظر برسد؛ اما پیامد مهمی دارد؛ تجربه شخصی بهتدریج با بازنمایی آن درهم میآمیزد. دیگر فقط از خودمان نمیپرسیم «الان چه اتفاقی دارد میافتد؟» بلکه پرسش دیگری هم به ذهنمان میآید: «آیا باید از این فیلم بگیرم؟» و همین پرسش کوچک کافی است تا رابطه ما با لحظه تغییر کند.