به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، علی جمالی، فرهنگی بازنشسته و شاعر آیینی گیلانی است. شاعری که با شروع جنگ رمضان احساس تکلیف کرد تا با اسلحهای به نام قلم، در میدان باشد.
بنابر روایت فارس، او گر چه روزهای نوجوانیاش را در دهه ۶۰ گذرانده اما با نوجوان دهه نودی تجربه مشترک زیاد دارد: «صبح آغاز جنگ رمضان، یاد روزهایی افتادم که رفاقتم با شعر شروع شد. نوجوانی بودم که پشت پیکر شهیدان دفاع مقدس در کوچهها اشک میریختم و شعر میگفتم. داغ ارتحال امام خمینی را کلمه کرده بودم و یاد میرزا کوچک جنگلی را با شعر زنده کرده بودم. هر عاشورا برای قهرمان شیعیان شعر گفته بودم و حالا وقت ادای دین به مادرم ایران بود.
وقتی شعر گفتن ضروری میشود
با جلسه شاعران آیینی استان شروع کردیم. شعرهایی که برای جنگ رمضان گفتیم را در تجماعت و فضای مجازی منتشر کردیم اما متوجه شدم کسانی هستند که زودتر از ما دست به کار شدهاند. نوجوانهای دهه نودی!
از همان ساعات اول جنگ، بچهها در میدان فضای مجازی برای دفاع از کشورشان حاضریراد داشته باشد، راهنماییشان میکنند و اجرا باز به آنها محول میشود. خروجی این اعتماد به نوجوان، درخشان از آب درآمده. به نظرم فرصت دادن به نوجوان اجازه میهد نتیجه کارش را ببیند. گرفتن بازخورد از کار عملی است که به نوجوان اعتماد به نفس فعالیت بیشتر را میدهد.
جنگ رمضان تبدیل به یک مانور آمادگی شده. نوجوانها برای رسیدن به سرعت کارها متوجه شدهاند که برای هر طرحی چند ماه وقت ندارند و حالا که کشور درگیر بحران شده؛ باید سرعت عمل بالایی داشته باشند. یک شب بچهها ایده دادند برنامهای را مخصوص مدرسه میناب داشته باشیم. آن شب من و یکی از پسران نوجوان، مجری برنامه بودیم. دانش آموزان، فرهنگیان و مسئولان شهر هم در برنامه حضور پیدا کردند. به لطف تلاش بچهها، برنامه خیلی عالی برگزار شد.»
