«گلهای بارانخورده» تازهترین قطعه علیرضا قربانی است. اثری که در نگاه نخست یک عاشقانه تلخ درباره فقدان و دوری به نظر میرسد، اما در لایه موسیقایی خود، بیش از آنکه صرفاً روایتگر اندوه باشد، تلاش میکند «اندوه» را به یک تجربه شنیداری تبدیل کند.
به گزارش قدس آنلاین، «گلهای بارانخورده» را اگر صرفاً یک قطعه پاپ عاشقانه بدانیم، بخش مهمی از ویژگیهای موسیقایی آن را نادیده گرفتهایم. اثر تازه علیرضا قربانی، ساخته علیرضا افکاری با شعر محمدسعید میرزایی، بیش از آنکه بر پیچیدگی فرمی یا نمایش تکنیکهای آهنگسازی متکی باشد، بر معماری تدریجی احساس، کنترل انرژی و طراحی هوشمندانه مسیر ملودی استوار است. افکاری در این اثر، موسیقی را بهعنوان بستری برای روایت شعر طراحی کرده و مهمتر از آن، تواناییهای صوتی قربانی را در خدمت همین روایت قرار داده است.
«گلهای بارانخورده» تازهترین قطعه علیرضا قربانی است. اثری که در نگاه نخست یک عاشقانه تلخ درباره فقدان و دوری به نظر میرسد، اما در لایه موسیقایی خود، بیش از آنکه صرفاً روایتگر اندوه باشد، تلاش میکند «اندوه» را به یک تجربه شنیداری تبدیل کند. این قطعه در نیمه مرداد ۱۴۰۵ منتشر شده و قرار است پیشدرآمدی بر ادامه اجراهای تورکنسرت «ایرانم» باشد.
قطعه با سولوی کشیده چلو و خط موازی و متحرک پیتزیکاتو و صدای خواننده آغاز میشود. «ای که در شبهایِ دوری گریه میکردی برایم، رفتی و بعد از تو دنیا غرق شد در گریههایم»… قطعه در حدود چهار دقیقه، ساختاری مبتنی بر بیت منظم و تمپوی تقریباً متوسط به بالا دارد. اما نحوه اجرای لایههای ریتمیک و جملهبندی خواننده باعث میشود شنونده الزاماً این سرعت را به شکل یک قطعه پرتحرک احساس نکند. در واقع، موسیقی از نظر حرکت درونی، آرامتر از عدد تمپو به گوش میرسد. این دوگانگی میان «ضرب منظم» و «بیان کشیده و عاطفی آواز» یکی از تمهیدات مهم آهنگساز برای ایجاد فضای اثر است.
ملودی ساده اما حسابشده