به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، از ظاهر کلام امام علی(علیه السلام) در حکمت ۱۳۰ نهج البلاغه چنین بر می آید که او با ارواح مردگان سخن می گوید و آنها سخنان امام(علیه السلام) را درک می کنند و حتی از آن استفاده می شود که اگر اذن پروردگار باشد آنها نیز می توانند با انسان ها ارتباط برقرار کنند و به این ترتیب دلیلی است بر امکان ارتباط با ارواح، هرچند بسیاری از مدعیان در این زمینه دروغ می گویند و با خیالات خود ارتباط پیدا می کنند ولی اصل ارتباط امکان پذیر است.
بنابر روایت ابنا،در اینجا این سؤال پیش می آید که آیا این تعبیرات با آنچه در قرآن مجید در سوره «فاطر»، آیه ۲۲ آمده هماهنگ است که می فرماید: «وَ مَا أَنْتَ بِمُسْمِعٍ مَّنْ فِی الْقُبُورِ»؛ (و تو نمی توانی سخن خود را به گوش آنان که در گور [خفته اند] برسانی).
در پاسخ باید به نکته ای توجه داشت که مشرکان قطعاً سخنان پیامبر(صلی الله علیه وآله) را می شنیدند و گوششان از این نظر کر نبود؛ ولی این سخنان حکمت آمیز در دلی / ۱۹۹۸ میلادی، الطبعة الأولی، ج ۳، ص ۲۱۹، ح ۱۳۳۲۹.
(۳). قرآن کریم، سوره آل عمران، آیه ۱۶۹.
(۴). سنن أبی داود، أبو داود السجستانی الأزدی، سلیمان بن الأشعث، تحقیق: عبد الحمید، محمد محیی الدین، دار الفکر، بی تا، ج ۱، ص ۶۲۲، ح ۲۰۴۲؛ ابن حجر نیز در فتح الباری فی شرح صحیح البخاری، العسقلانی الشافعی، أحمد بن علی بن حجر أبو الفضل، دار المعرفة، بیروت، ۱۳۷۹ قمری، ج ۶، ص ۴۸۸، این حدیث را نقل کرده تصریح می کند که سند این حدیث صحیح است.
(۵). همان، سوره حجرات، آیه ۲.
(۶). پیام امام امیر المؤمنین(علیه السلام)، مکارم شیرازی، ناصر، تهیه و تنظیم: جمعی از فضلاء، دار الکتب الاسلامیه، تهران، ۱۳۸۶ شمسی، چاپ اول، ج ۱۳، ص ۸۰.
منبع: پایگاه اطلاعرسانی دفتر آیتالله مکارم شیرازی