گفت‌وگوی امام علی(ع) با اهل قبور؛ حقیقتی برزخی یا تمثیلی برای عبرت؟

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، از ظاهر کلام امام علی(ع) در حکمت ۱۳۰ چنین بر می آید که ایشان با ارواح مردگان سخن گفته و آنها نیز سخنان امام(ع) را درک کرده اند. اما این سوال پیش می آید که چرا در قرآن آمده: «تو نمی توانی سخن خود را به گوش آنان که در گور [خفته اند] برسانی»؟ در پاسخ می توان گفت: مشرکان قطعاً سخنان پیامبر(ص) را می شنیدند؛ اما این سخنان در دل و جانشان نفوذ نمی کرد، بر این اساس آیه می گوید؛ همان گونه که نمی توانی مردگان را هدایت کنی این قوم مشرک را نیز نمی توان هدایت کرد، چرا که گوش شنوا ندارند.

۱۸ تیر ۱۴۰۵ – ۱۷:۲۰
گفت‌وگوی امام علی(ع) با اهل قبور؛ حقیقتی برزخی یا تمثیلی برای عبرت؟

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، از ظاهر کلام امام علی(ع) در حکمت ۱۳۰ چنین بر می آید که ایشان با ارواح مردگان سخن گفته و آنها نیز سخنان امام(ع) را درک کرده اند. اما این سوال پیش می آید که چرا در قرآن آمده: «تو نمی توانی سخن خود را به گوش آنان که در گور [خفته اند] برسانی»؟ در پاسخ می توان گفت: مشرکان قطعاً سخنان پیامبر(ص) را می شنیدند؛ اما این سخنان در دل و جانشان نفوذ نمی کرد، بر این اساس آیه می گوید؛ همان گونه که نمی توانی مردگان را هدایت کنی این قوم مشرک را نیز نمی توان هدایت کرد، چرا که گوش شنوا ندارند.

بنابر روایت ابنا، کلام امام علی(علیه السلام) در حکمت ۱۳۰ نهج البلاغه چنین بر می آید که او با ارواح مردگان سخن می گوید و آنها سخنان امام(علیه السلام) را درک می کنند و حتی از آن استفاده می شود که اگر اذن پروردگار باشد آنها نیز می توانند با انسان ها ارتباط برقرار کنند و به این ترتیب دلیلی است بر امکان ارتباط با ارواح، هرچند بسیاری از مدعیان در این زمینه دروغ می گویند و با خیالات خود ارتباط پیدا می کنند ولی ا بیروت، ۱۴۰۷ قمری / ۱۹۸۷ میلادی، الطبعة الثالثة، ج ۴، ص ۱۴۶۲، باب (قتل ابی جهل).

(۲). مسند أحمد بن حنبل، أبو عبد الله أحمد بن محمد بن حنبل بن هلال بن أسد الشیبانی، المحقق: النوری، السید أبو المعاطی، عالم الکتب، بیروت، ۱۴۱۹ قمری / ۱۹۹۸ میلادی، الطبعة الأولی، ج ۳، ص ۲۱۹، ح ۱۳۳۲۹.

(۳). قرآن کریم، سوره آل عمران، آیه ۱۶۹.

(۴). سنن أبی داود، أبو داود السجستانی الأزدی، سلیمان بن الأشعث، تحقیق: عبد الحمید، محمد محیی الدین، دار الفکر، بی تا، ج ۱، ص ۶۲۲، ح ۲۰۴۲؛ ابن حجر نیز در فتح الباری فی شرح صحیح البخاری، العسقلانی الشافعی، أحمد بن علی بن حجر أبو الفضل، دار المعرفة، بیروت، ۱۳۷۹ قمری، ج ۶، ص ۴۸۸، این حدیث را نقل کرده تصریح می کند که سند این حدیث صحیح است.

(۵). همان، سوره حجرات، آیه ۲.

(۶). پیام امام امیر المؤمنین(علیه السلام)، مکارم شیرازی، ناصر، تهیه و تنظیم: جمعی از فضلاء، دار الکتب الاسلامیه، تهران، ۱۳۸۶ شمسی، چاپ اول، ج ۱۳، ص ۸۰.
منبع: پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر آیت‌الله مکارم شیرازی

منبع  : خبر آنلاین

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *