به گزارش روزنامه ایران، سمیه افشین فر- هنوز بغض در گلوی بازماندگان تهاجم رژیم صهیونیستی به زندان اوین باقی مانده است. ساعتهای روی دیوار همچنان ساعت یک ربع به دوازده را نشان میدهند، زمان اوج کار اداری، ساعتی که وعدگاه ملاقات زندانیان چشم انتظار با خانوادههایشان است. روز گذشته خبرنگاران رسانههای داخلی از بخشهای مختلف زندان اوین بازدید کردند تا روایتگر روزهای تهاجم باشند.
سالن ملاقات اوین مانند همیشه شلوغ بود. این را مردی میگوید که سالها مسئول بخش ملاقات زندان بوده است. «خانوادهها من را به نام کوچک هم میشناسند ما هم بیشتر خانوادهها را میشناسیم. اینجا در ساعت ملاقات زندانی و سند در آتش افروزی رژیم صهیونیستی میسوزند و پدر با هزاران حسرت و افسوس در قید حیات مانده است.» در میان صحبتهای مرد، سربازی به میان خبرنگاران میآید، او هم آن روز در اوین حضور داشته، وقتی میخواهد از دوست سربازش بگوید که در اتاقک نگهبانی سر «پست» بود و بدنش به دو نیم تقسیم شد، هیکل چهارشانهاش میلرزد و بغض امانش نمیدهد. او میگوید: «هم خدمتی دیگرم را نگاه که کردم سر نداشت.»
زندانیان پای کار زندان