در بیابانهای اطراف آزادگان، نشانههای افزایش دوباره موارد اچآیوی میان مصرفکنندگان مواد و زنان باردار دیده میشود؛ وضعیتی که با بستهشدن مراکز کاهش آسیب، کمبود خدمات پایدار و رواج روابط پرخطر شدت گرفته است. روایتهای موجود نشان میدهد نبود تجهیزات پیشگیری، بارداریهای ناخواسته و شرکای متعدد، مسیر انتقال ویروس را دوباره فعال کرده است.
شرق به مناسبت روز جهانی ایدز گزارشی منتشر کرده که در ادامه میخوانید.
نمیداند پدر جنینی که در شکم دارد کدامیک از مصرفکنندگان اطرافش است. آدمهایی که به دلیل مصرف و روابط متعدد جنسی در این بیابانهای غریب، عمدتاً حامل ویروس اچآیوی هستند. اینجا تصویری از «موج سوم» اچآیوی دیده میشود؛ موجی که نه از سرنگهای مشترک، بلکه از روابط پرخطر، بارداریهای ناخواسته و سازوکار فروپاشیده حمایتهای اجتماعی نیرو میگیرد.
این گزارش نشان میدهد چگونه بستهشدن مراکز کاهش آسیب، کمبود خدمات پایدار و انگ سنگین مبتلایان، دوباره زمینه را برای گسترش ویروس فریشوند. این گروهها شرکای متعدد دارند و ریسک انتقال بالاست. اما حواسمان به آنها نیست. مثلاً یکی، دو موبایلون مثل ونِ سیار ما که خدمت میدهد، چه کاری میتوانند بکنند؟ مراکز ثابت را بستند و آدمها را دوباره به پاتوقها برگرداندیم. حالا یک ون میرود، چند دقیقه خدمات میدهد و میرود. بااینحال، این اسمش برنامه پایدار نیست».
او درباره فرایندهای اداری برای کودکانی که از مادران پرخطر به دنیا میآیند هم شرایط سختی را یادآوری میکند: «تحویلدادن بچه به بهزیستی یا گرفتن حکم قضائی، آنقدر بوروکراسی دارد که گاهی مسئله از دست میرود. این بچهها صدا ندارند، اگر اتفاقی بیفتد، هیچکس متوجه نمیشود. این سیستم بهروز نیست و محدودیتهای قانونی خودش هم بخشی از مشکل است».
او میگوید بزرگترین بخش بحران، «انگ و تبعیض» است: «حدود 40 درصد مسئله همین است. هنوز خیلی از خانوادهها نمیگذارند در مدرسه یا اطرافیان بفهمند آنها یا کودکشان مبتلا هستند. هنوز آدمها، فرد مبتلا را مجرم میبینند، نه بیمار. وقتی اطلاعات درست داده نشود، شایعه و ترس جای آن را میگیرد. مردم خیال میکنند با یک اشتباه، هیچوقت ممکن نیست خودشان در معرض خطر قرار بگیرند، درحالیکه یک رابطه، یک بیاحتیاطی، میتواند زندگی را برگرداند».