ساعت ۸ صبح امروز صدای تکبیر و یک ملت که در یک لحظه، نفسهایشان را در سینه حبس کردند که این فقط یک مراسم تشییع نبود؛ بلکه روایت گذار از دنیای سخت به سوی بهشت بود ؛ روایتی از آخرین نماز، آخرین تکبیر و آخرین نگاه به رهبری که با عشق رفت و با عشق، ابدی شد.
ساعت ۸ صبح بود؛ لحظهای که انگار تمام چرخدندههای شهر تهران از حرکت ایستادند و در تقاطع بهشتی و مطهری، میان ازدحامی از اشک و تکبیر، صدای اقامه نماز بلند شد و در آن ثانیه، دنیا خاموش شد. نه صدای بوق ماشینها بود و نه همهمهی شهر؛ تنها صدای میلیونها قلبی بود که با هر اللهاکبر، تکهای از وجودشان را برای آخرین بار به پدرشان میسپردند و در آن لحظه پلی بود میان زمین و آسمان…
به گزارش تابناک ، امروز ساعت به ۸ صبح نزدیک میشد وخورشید، گویی با شرم از تاباندن در این روز دشوار، پشت پردهای از مه و غم پنهان شده بود. در میان جمعیت، هر چه مینگریستی، چهرههایی میtrong>رهبری که تمام عمرش را وقف امنیت و عزت مردم کرد، حالا در سکوتی باشکوه، به سوی آن درگاه باغگونه سفر کرد؛ سفری که برای او، نه یک پایان، بلکه رسیدن به حقیقت وصال بود.