شهادت حضرت رقیه (س)، دختر کوچک امام حسین (ع)، یکی از غمانگیزترین و دردناکترین وقایع تاریخ کربلاست که قلب هر مؤمنی را به درد میآورد. این واقعهی تلخ، نمادی از ظلم و بیرحمی دشمنان اهل بیت (ع) و همچنین صبر و استواری خاندان رسالت در مسیر اسارت است.
در آن کاروان اسارت، پس از فاجعهی عاشورا، بانوان و کودکان خاندان امام حسین (ع) با دلی پر از غم و چشمانی اشکبار، به اسیری برده شدند. در میان آنها، حضرت رقیه (س)، دختر سهساله امام حسین (ع)، با چهرهای معصوم و دلی شکسته، همراه حضرت زیبنب (س) عمه سادات و دیگر بازماندگان بود. او که در سنین کودکی، شاهد شهادت پدر، برادران و عزیزانش بوده است، در غربت شام، هر شب با گریه و ناله به یاد پدر میافتاد و گریه میکرد.
روایت است که در شام، در حالی که سر مبارک امام حسین (ع) در میان قصر یزید به نمایش گذاشته شده بود، حضرت رقیه (س) در عالم خواب، پدر را دید و با صدای بلند گریست. وقتی از خواب بیدار شد، با ناله پدر را طلبید، اما پاسخی نشنید. این فراق و اندوه، چنان روح نازنینش را آزرد که در غربت شام، بر اثر شدت مصیبت و تنهایی، جان به جان آفرین تسلیم و به شهادت رسید.