پروژهای که قرار است اتلاف انرژی را کاهش دهد، خرابی تجهیزات را پیشبینی کند یا کیفیت یک خدمت عمومی را بهبود بخشد، ممکن است پیش از آزموده شدن توانایی فنیاش، پشت درِ دسترسی به داده متوقف شود. داده وجود دارد، نیاز هم روشن است، اما دستگاه دارنده داده نگران افشا و مسئولیت آن است و شرکت توسعهدهنده، بدون امکان استفاده پایدار از داده، نمیتواند درباره ساخت و پشتیبانی محصول تعهد بدهد. هزینه این توقف به دو طرف قرارداد محدود نمیماند؛ فرصتی برای حل مسئلهای واقعی از دست میرود.
بخش بزرگی از بحثهای این حوزه به نقد قوانین، تعارض منافع و همکاری نکردن دستگاهها اختصاص دارد. این نقدها ضروریاند، اما تکرار آنها بهتنهایی مسیر استفاده از داده را باز نمیکند. هدف این یادداشت، ارائه راهکاری بر پایه قوانین و ساختارهای موجود است؛ راهکاری که سازمان فناوری اطلاعات بتواند همین امروز طراحی و اجرای آن را در حدود صلاحیت خود آغاز کند و درباره نتیجهاش پاسخگو باشد.