به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، کتاب «کران بیکران» اثر سیدهزینب شیرازی، مجموعهای سهجلدی در شرح و واکاوی کلمات قصار و حکمتهای نهجالبلاغه است؛ اثری که نویسنده در آن، عصاره و برکت جلسات تربیتی تجربهشده در دورهای از زندگی خود را به قلم آورده و در قالبی مکتوب در اختیار مخاطبان قرار داده است.
ویژگی برجسته این مجموعه، پیوند میان شرح کوتاه و تربیتی حکمتها با مسائل ملموس زندگی انسان امروز است؛ بهگونهای که مخاطب تنها با مفاهیم نظری مواجه نمیشود، بلکه امکان درک عملی و زیسته آن معارف را نیز مییابد.
بنابر روایت ایکنا در روزهایی که به عید سعید غدیر منتهی میشود، در قالب سلسله گزارشهایی به نام «امیر دانایی» با رجوع به این اثر، در هر شماره یکی از حکمتهای نهجالبلاغه را بازخوانی میکند. در این شماره، محور تأمل حکمت بیستوپنجم نهجالبلاغه است؛ آنجا که امیرالمؤمنین علی(ع) میفرماید: «مِنْ کَفَّارَاتِ الذُّنُوبِ الْعِظَامِ إِغَاثَةُ الْمَلْهُوفِ وَی، یا ایجاد زمینهای برای بازگشت آرامش روحی و روانی یک انسان رنجدیده، میتواند صورتی از همین عمل صالح باشد؛ عملی که نه فقط مشکلی از دیگری میگشاید، بلکه خودِ انسان را نیز از درون دگرگون میسازد.
این معنا ریشه در تعالیم قرآن کریم نیز دارد؛ آنجا که خداوند در سوره هود آیه ۱۱۴ میفرماید: «إِنَّ الْحَسَنَاتِ یُذْهِبْنَ السَّیِّئَاتِ بیگمان نیکیها بدیها را از میان میبرند.»
این آیه، در کنار کلام امیرالمؤمنین(ع)، تصویری روشن از نسبت میان توبه، جبران و نیکی ارائه میدهد. براساس این منطق، انسان خطاکار تنها با حسرت خوردن بر گذشته به مقصد نمیرسد، بلکه باید آن حسرت را به حرکتی اصلاحگرانه بدل کند؛ حرکتی که در آن، هم درون خویش را از آلودگی بزداید و هم باری از دوش دیگران بردارد.