در حالی که بخش قابل توجهی از برنج مورد نیاز کشور در مازندران تولید میشود، شالیکاران هنوز بین سنتهای دیرینه و تکنولوژی و فناوریهای نوین گیر کردهاند
جوان آنلاین: در حالی که بخش قابل توجهی از برنج مورد نیاز کشور در مازندران تولید میشود، شالیکاران هنوز بین سنتهای دیرینه و تکنولوژی و فناوریهای نوین گیر کردهاند. هر سال با آغاز فصل نشاکاری، زندگی در روستاهای شمال رنگ و بوی دیگری میگیرد؛ مردان و زنانی که تا زانو در آب و گل فرو میروند، نشاهای برنج را با دستان خود در خاک مینشانند تا چرخه تولید یکی از مهمترین محصولات غذایی کشور ادامه پیدا کند. با این حال، پشت این تصویر آشنا، واقعیتی پیچیدهتر جریان دارد. افزایش شدید هزینههای تولید، بالا رفتن دستمزد کارگران، خُرد بودن اراضی و دشواری دسترسی به ماشینآلات کشاورزی، شالیکاری را به فعالیتی پرهزینه و پرریسک تبدیل کرده است. در سالهای اخیر، ضرورت حرکت به سمت مکانیزاسیون بیش از گذشته مطرح شده؛ زیرا نیروی کار کمیابتر و گرانتر شده و ادامه روشهای سنتی برای بسیاری از کشاورزان صرفه اقتصادی ندارد. اما مسیر گذار به کشاورزی مکانیزه نیز با موانع جدی روبهروست؛ از زمینهای کوچک و پراکنده گرفته تا هزینه بالای ماشینآلات و کمبود زیرساختهای خدماتی در روستاها. همین عوامل باعث شده شالیزارهای مازندران میان سنت و مدرنیته متوقف بمانند و کشاورزان بین انتخاب دشوار روشهای قدیمی و فناوریهای جدید گرفتار شوند.
صبح زود در شالیزارهای اطراف بابل، مه نازکی روی زمینهای پرآب نشسته است. خورشید تازه در حال بالا آمدن است، اما کار در مزرعه از همان ساعات ابتدایی آغاز شده است. زنان و مردان نشاکار در ردیفهای منظم، نشاهای جوان برنج را در زمین میکارند؛ کاری که همچنان بخش مهمی از آن با نیروی انسانی انجام میشود.
در همین فصل، دستمزد کارگران نیز افزایش قابل توجهی داشته است. به گفته یکی از کارگران نشاکار، کار نشاکاری واقعاً سخت است. از صبح تا غروب داخل آب و گل کار میکنیم. امسال دستمزدها برای مردها تا حدود ۲ میلیون و ۳۰۰هزار تومان در روز رسیده و برای زنان هم نزدیک به ۲میلیونو۲۰۰ هزار تومان است. اما با این همه سختی، هزینههای زندگی آنقدر بالا رفته که همین درآمد هم بهسختی پاسخگوی مخارج است.
افزایش هزینه نیروی کار در حالی رخ داده که بسیاری از کشاورزان همچنان ناچارند به روشهای سنتی تکیه کنند.