اقتصاد۲۴- دست و پنجه نرم کردن با انواع فیلترشکنها، دانشآموزانی که منتظر بارگذاری فایل درس در شبکه شاد ماندهاند، صاحبان کسب و کار یا کارمندانی که جلسه آنلاینشان در میانه کار فریز میشود و… اینها تنها گوشهای از زندگی دیجیتال در ایران امروز است. اینترنتی که باید زیرساختی برای تسهیل زندگی باشد به مانعی برای توسعه تبدیل شده است.
در چنین شرایطی، تصمیم اپراتورها برای افزایش ۷۵ درصدی تعرفه بستههای اینترنت، آن هم بدون هیچ تغییر محسوسی در کیفیت خدمات، نه تنها نارضایتی گستردهای در میان کاربران ایجاد کرده، بلکه دوباره این پرسش را زنده کرده است که آیا هزینهای که برای اینترنت پرداخت میکنیم با کیفیت آن همخوانی دارد یا خیر؟
دی ماه سال ۱۴۰۲ بود که عیسی زارع پور، وزیر سابق ارتباطات با افزایش ۳۴ درصدی تعرفه اینترنت همراه موافقت کرد، اما با این شرط که «اپراتورها گامهای عملی برای ارتقاء شاخصهای کیفی بردارند». به دنبال این تصمیم، اپراتورها تعهدنامهای را امضا کردند که بر مبنای آن باید تا پایان سال ۱۴۰۳، پوشش نسل چهارم در کشور به ۹۶ درصد برسد، نسل پنجم تا سقف ۱۰ درصد توسعه یابد و سرعت اینترنت نیز طی شش ماه، دستکم ۳۰ درصد افزایش پیدا کند. طبق مفاد این تعهدنامه، در صورت تخلف در اجرای این تعهدنامه، اپراتورها ملزم به پرداخت جریمه میشوند.