گروه
سینما و تلویزیون ـ “گذر از رنجها” سریالی که
در چند هفتهی اخیر، مهمان خانههای ایرانی از شبکهی اول سیما بود. حالا که دو سه
روزیست تمام شده، میخواهیم نگاهی داشته باشیم به بالا و پایین دست بخت فریدون
حسن پور تا ببینیم در این شبها و در رقابت با سریالهای جذاب ماهوارهای، رسانهی
ملی چه چیزی به ملت تحویل داده است.
به
گزارش بولتن نیوز، ابتدا از خوبیها
و نقاط مثبت “گذر از رنجها” بگوییم. از اینکه این سریال، برخلاف خیلی
از فیلمهای سینمای ایران خصوصا فیلمهای جشنوارهی فجر اخیر، داستان داشت. از
جایی شروع شد، روندی را طی کرد و در این گذران، مطلبی مشخص برای بیان کردن داشت، و
سرآخر، به جایی ختم شد. خیلی کلاسیک. یک درام کلاسیک.
محتوای
اصلی این سریال هم از دیگر نقاط مثبت آن بود. در روزگاری که فضاهای رسانهای، در
غیبت حضور موثر و متفکرانهی نهادهای تربیتی، نسلهای پیشرو را به سمت تحملناپذیری
سوق میدهند تا جایی که حقیقتا برخی از دختران جامعهی امروزی، مصداق بارز واژهی
“سوسول” هستند، “گذر از رنجها” درس مقاومت و پیشرفت میدهد.
آنهم در نزد زنانی که شاید در نظر عامه، ذاتا عدم مقاومت آنها در برابر سختیها
توجیه شده باشد. بدون گرایشهای فمینیستی، “دنیا”ی “گذر از رنجها”
سعی میکند تا به نماد زن ایرانی مسلمان نزدیک شود و تا سطحی، آنرا محقق میکند.