گذری بر کتاب «مُدهای موسیقی دستگاهی ایران»
نویسندگان کتاب، هدف از تألیف این اثر را در چند نکته خلاصه میکنند. نخست، آسیبشناسی تئوریهای قبلی و سپس ارایۀ تئوری جدید برمبنایِ ردیف میرزا عبدالله – برومند به روایت داریوش طلایی. درواقع نویسندگان اثر تلاش دارند تا رسالتی را که خسرو جعفرزاده برای پایان دادنِ مسیرِ نظریهاش بر گردن داشت ولی با فقدان او به سرانجام نرسید، به انجام برسانند.
سرویس هنر خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – مهتاب خسروشاهی؛ «امروز بیش از یک قرن از نگارش «دستورِ جدیدِ تار» علینقی وزیری میگذرد. کتابی که در ابتدای آن، تئوری پیشنهادی وزیری معرفی شده است. پس از انتشار تئوری وزیری، بارها و بارها موسیقیشناسانِ ایرانی، سعی در تئوریزه کردن «موسیقی ایرانی» یا به عبارتی درستتر، «موسیقیِ ثبت شده در ردیف»، کردهاند. از این گروه، بعضی سعی در آنالیزِ کلی ردیف و بعضی دیگر، فقط مُدال محتوای ردیف را تحلیل کردهاند. » مُدهای موسیقی دستگاهی ایران، کتابی است که چندی پیش، انتشارات بنیاد فرهنگی هنری رودکی، آن را منتشر کرده است. این کتاب که براساس ردیف موسیقی ِ دستگاهی میرزا عبدالله- برومند، تألیف شده، نوشتۀ سجاد پورقناد و پوریا نصیری است.
جنس از مُد تفکیک نشده است
در بخش دیگری از مقدمه میخوانید: «دو تئوریسین بعنی علینقی وزیری و شاگردش روحالله خالقی که از قضا، از نخستین تئوریسینهای موسیقی دستگاهی ایران محسوب میشوند، نسبت به تئوریسینهای نسل بعد، بیشتر به ایدۀ استخراج مُدهایی از ردیف- به جای تحلیل ردیف- نزدیک شده بودند، ولی مهمترین اشکال هردو آنها، تفکیک نکردن مسألۀ «جنس» از مفهوم «مُد» و همینطور تفکیک نکردن مُدها از بستر دستگاهی است.»