شرح بدویترین شیوۀ سامانیابی روانی در گفتوگو با مهدی حبیبزاده؛
گذار از وضعیتهای آسیبناک به وضعیتهای جهانشمول
کار مهم آگدن در اینجا افزودن بُعدی جدید به این چارچوب کلاینی است که از سطحی ابتداییتر و بدویتر از تجربه در مواضع فوق خبر میدهد، سطحی که غالباً با دریافتهای حسی بیواسطه، مجاورتهای حسی و خصوصاً اثرات نیرومند لامسه در شکلدادن به بستر تجربههای اولیه مشخص میشود و آگدن آن را «موضع اوتیستیک-مجاور» مینامد.
سرویس دین و اندیشه خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – رضا دستجردی: «موضع اوتیستیک-مجاور» نوشته توماس آگدن روانکاو و نویسنده آمریکایی با ترجمه مهدی حبیبزاده که بههمت نشر نی منتشر شده، از متون بنیادین و اثرگذار در روانکاوی معاصر است که جایگاهی مهم در بسط نظریه روابط ابژه و فهم بالینی فرایندهای ذهنی دارد. آگدن در این کتاب، تجربه انسانی را نه صرف مجموعهای از حالات ثابت و مجزا، بلکه بهمثابه ساختاری زنده، متحرک و اساساً دیالکتیکی فهم میکند. آگدن در این اثر که متنی کلیدی در فهم ذهن بهعنوان فرایندی زنده و متناقضنماست، یادآور میشود که هدف درمان صرفاً حذف تنشهای روانی نیست، بلکه میکوشد توان زیستن در دل آن تنشها را بازگرداند. ایبنا بهمناسبت انتشار این کتاب با مهدی حبیبزاده به گفتوگو نشسته است. از حبیبزاده، ترجمه «چهار مفهوم بنیادی علم تصویر»، «جستارهایی درباره تکوین بیماریهای روانی»، «گفتارهایی در باب بینایی» و نظایر آن نیز منتشر شده است.