عصر ایران؛ لیلا احمدی ( ترجمه و تحلیل) – جنگ روسیه و اوکراین در فوریۀ ۲۰۲۲ با تهاجم گسترده و تکاندهندۀ روسیه آغاز شد؛ اقدامی که نظم جهانی را به چالش کشید. هدف پوتین، جلوگیری از پیوستنِ اوکراین به ناتو، بازگرداندن این کشور به حوزۀ نفوذ مسکو و ممانعت از گسترش ناتو به شرق بود. روسیه در آغاز با استراتژی «ضربۀ برقآسا» قصد داشت با سقوط سریع کییف، دولت اوکراین را ساقط و جایگزینی منصوب کند، اما مقاومت سرسختانه و غیرمنتظرۀ اوکراین و حمایت نظامی و لجستیکی کشورهای غربی، مسیر جنگ را تغییر داد.
نقشۀ پوتین نقش بر آب شد و مجبور شد عقبنشینی کند. در ادامه کانون نبرد به مناطق شرقی و جنوبی بهویژه اقلیم دونباس منتقل شد و جنگ ماهیت فرسایشی یافت. در حال حاضر، جنگ روسیه و اوکراین به بنبست استهلاکی رسیده، جبههها تا حد زیادی ثابت ماندهاند و طرفین برای پیشرویهای کوچک، هزینههای انسانی و مادیِ گزافی میپردازند. چشمانداز پایان جنگ کماکان مبهم است. هر دو طرف در وضعیتی قرار دارند که نه توان پیروزی کامل و سریع دارند و نه تمایلی به پذیرش شکست؛ در نتیجه، هر راهکار دیپلماتیک، در سایۀ تداومِ درگیریهای نظامی، دشوار جلوه میکند.
درحالیکه رهبران ناتو در آستانۀ نشست آنکارا، بار دیگر بر اتحاد استراتژیک و عزم راسخ در حمایت از اوکراین تأکید میکنند، لایههای عمیقتر این تقابل، از «حمایت نظامی» به «جنگ اقتصادیِ تمامعیار» تغییر کرده = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();