گدار و هنر ویرانگر تصویر

سینماسینما، هادی سعیداوی‌نژاد؛ در سنت سینمای کلاسیک، بسیاری از کارگردانان کوشیده‌اند جهانی یکپارچه و قابل ورود برای تماشاگر بسازند، جهانی که در آن زمان، مکان و روایت، گوییران متمایز می‌کند. او با تخریب فرم، فرمی والاتر و صادقانه‌تر خلق کرد.

گدار باز هم به ما یادآوری می‌کند که زیبایی واقعی در کمال نیست بلکه در بی‌قراری است و حقیقت نه در آن چیزی که به شکل زیبا چیده شده، بلکه در شکاف‌های میان چیزهایی است که به شکلی زیبا چیده شده، بلکه در شکاف‌های میان چیزهایی است که جرات نشان دادن خودشان را ندارند.

حال با عبور از میان این ویرانگری‌های تصویر، روبروی پرسشی عریان میان آثار گدار می‌مانیم که گویی در هرقاب از فیلم‌هایش نفس می‌کشد. این چه جسارتی است که در هر قاب از فیلم‌های گدار نفس می‌کشد؟ آیا این همان سینما نیست؟