برآوردها نشان میدهد که جمعیت یوز آسیایی به کمتر از ۳۰ قلاده رسیده، عددی که زنگ خطر انقراض را بیش از هر زمان دیگری به صدا درآورده است، این آخرین آمار از حضور این موجود باشکوه در پهنه سرزمین ما است، در چنین جمعیت کوچکی، هر تولهای که متولد میشود، هر مادهای که زنده میماند و هر یوزی که از خطر جاده یا شکار نجات پیدا میکند، ارزشی غیر قابل وصف دارد زیرا میتواند آینده یک گونه را رقم بزند.
۰۸ تیر ۱۴۰۵ –
۱۸:۰۵
روزی صدای قدمهای یوزپلنگ آسیایی از دشتهای هند تا بیابانهای شبهجزیره عربستان و فلات ایران شنیده میشد؛ اما امروز این میراث ارزشمند طبیعت، تنها در گوشهای از سرزمین ایران به زندگی ادامه میدهد. گونهای که شمار آن به کمتر از ۳۰ قلاده رسیده و بقایش بیش از هر زمان دیگری به تصمیمها و رفتار انسان وابسته است، اکنون هم که زمان تعطیلات تابستانی فرا رسیده و تردد خودروها در مسیر جاده میامی – عباس آباد ( مسیر تهران – مشهد) افزایش می یابد مراقب یوزهایی باشیم که در توران زندگی میکنند.
گاهی تاریخ یک سرزمین را نه در کتابها، بلکه در چشمان آخرین بازماندگانش میتوان خواند. یوزپلنگ آسیایی، سریعترین دونده خشکی، روزگاری فرمانروای دشتهای پهناور آسیا بود، از شرق قاره تا قلب خاورمیانه، روزگاری تمام آسیا قلمروش بود، امروز اما سکوت بر بسیاری از آن زیستگاهها سایه انداخته و تنها در ایران، آخرین نفسهای این گونه باشکوه به گوش میرسد، کمتر از ۳۰ قلاده یوز، آخرین امید قارهای هستند که زمانی خانه امن این شکارچی بیهمتا بود.
