او در ادامه با برشماردن برخی دلایل نارضایتی هنرمندان بیان میکند: «از زمان شکست اصلاحات تا امروز طبقهی متوسط مدام سرخورده شده است. این خشم و اعتراض نیز به جایی متمرکز میشود که بتواند احساس ملموس بودن داشته باشد. این خشم در میدان هنرهای تجسمی هم میتواند تخلیه شود. موضوع دیگر هم تلقی استقبال حاکمیت از این موضوع بوده است که بدنهی حوزه فرهنگی، سرانِ این حوزه را بیآبرو کنند.نمیتوان انکار کرد که بخش بزرگی از اعضای هنرهای تجسمی ناراضی هستند و احساس میکنند که نادیده گرفته شدهاند و همهی سرمایههای موجود در اختیار عدهی محدودی است و آنها ثروت را براساس رابطه سالاری بین خودشان انحصارا تقسیم میکنند.»
حدودا چهار ماه از ناآرامیها سپری میشود. حوادثی که تمام جامعه، از جمله جامعهی هنرهای تجسمی را تکان داد و چراغ گالریهای خصوصی را به سمت خاموشی برد. روزهای زیادی است که حالا دیگر از افتتاحیههای شلوغِ آخر هفتهها خبری نیست و هنرمندان هم مدتی میشود که دلشان برای آن روزهای پر جنب و جوش لک زده است. شاید هم برای همین باشد که بعد از مدت طولانیای بالأخره زمزمههایی شکل گرفته: گالریها دوباره باز میشوند؟
به گزارش «تابناک»، در تعریفِ «هنر» همواره گفته شده که بهصورت مستقیم یا غیرمستقیم، تصویری نامتناهی از قدرتِ سیاسی متناهی نشان میدهد. درواقع این نوع روایت با نقد قدرت سر و کار دارد و چیزی فراتر از قدرتهای حاکم است.
بهرغم نقشِ پررنگ «هنر» در یک جریانِ اعتراضی، گالریها شاles/fa/news/1401/9/24/1602876_633.jpg” alt=”هنرهای تجسمی قبل و بعد از ناآرامیهای اخیر” width=”700″ height=”455″>
زروان با اشاره به این نکته که در عالم هنر همه به هم تنه میزنند، میگوید: «وقتی از هنر حرف میزنیم، آیا فقط با هنری سر و کار داریم که در گالری است؟ من شخصا موافق باز شدنِ همهی گالریها نیستم اما اگر هم گالریای باز شد، نمیروم جلوی در آن رنگ قرمز بریزم. من مفهوم رنگِ قرمز را بر روی پلههای دانشکده هنرهای زیبا متوجه میشوم».
این جلسه در ادامه با پرسش و پاسخهایی از سوی هنرمندان و دانشجویان ادامه یافت و پیشنهادهای مختلفی دربارهی باز شدن یا نشدن گالریها ارایه شد.