23 اسفند 1396 – 17:50
کارلوس کیروش؛ بیشک بزرگترین مربی خارجی تاریخ ایران است؛ کسی که وقتی سال 90 وارد ایران شد، کسی فکر نمیکرد مأموریت غیرممکن را ممکن سازد.
به گزارش خبرورزشی، خوب به یاد داریم. آن روزها و بعد از افشین قطبی، چیزی جز یک خرابه از فوتبال ملی ایران باقی نمانده بود. شیر آسیا تبدیل به یک تیم ضعیف و مستأصل شده بود. غیر از دو لژیونر شاغل در اروپا، تیم ملی لژیونر دیگری نداشت و وضع بدتر و بدتر میشد. کیروش اما با حضور خود نظم و تلاش را برای ایران به ارمغان آورد. حالا او در آستانه هفتمین عید نوروز خود در تهران قرار دارد. هر سال عید نوروز برای او ماجراهای زیادی داشته است؛ از بازی چین و قطر بگیرید تا شیلی و استرالیا و… امسال هم ماجراجوییهای کارلوس و تیم ملی ادامه دارد. باز هم آنها فروردین در تهران نیستند و این بار به تونس و اتریش میروند تا بازیهای دوستانهشان را برگزار کنند.
سال 96 برای تیم ملی و کیروش یک سال رؤیایی بود؛ بدگی بوده و هستند چراکه نوع رفتار چنین اسطورههایی و نوع انتقال تجاربشان به نسلهای بعد از خود، در موفقیتهای آینده بسیار حیاتی و تأثیرگذار است. این یکی از مهمترین دستاوردهای اینگونه قهرمانان و اسطورههاست که تا همیشه در جامعه پایدار است.»
کیروش مکثی میکند و ادامه میدهد: «بزرگانی چون پروین و دایی افرادی هستند که به گذشته احترام میگذارند ولی در عین حال میدانند که چگونه نسلهای آینده را بسازند و راهنمایی کنند. زندگی آنها الگو و راهنمایی برای آیندگان است و همچنین به ترویج و گسترش امید مثبت در سطح جامعه کمک میکند. برای من آن روز به خصوصی بود که در کنار این دو قهرمان و اسطوره حضور داشتم و همانطور که اشاره کردم حمایتها و اعتمادی که همیشه به من نشان دادند همواره در قلب من باقی خواهد ماند.»
انتهای پیام