در سالهای اخیر مرتبا به تعداد سازمان و نهادهای سینمایی و جشنوارههایی با پیوستگیهای عجیب و غریب سینما اضافه شده و هزینههای زیادی صرف برپاییشان میشود اما دریغ از وضع قوانین و مقرراتی که از فعالیتهای هنری برگرفته از خلاقیت بشر حمایت کند.
سوره سینما – واژه سینمای کپی در نظر اول شاید چند وجهی به نظر برسد. اول سینمایی که از لحاظ سوژه از آثار پیشین خود کپی شده باشد. دوم آثاری که متاسفانه نسخه اورجینال شان در قفسه ها خاک می خورد و نسخه کپی به شکلی تصاعدی دست به دست می شود. گویا هر دو شکل این روایت برای عاملانش نان و آب بیشتری دارد نسبت به کسانی که مولف یک اثر هستند یا امانت دارانی که محصول اصلی را در معرض فروش می گذارند.
یکسال دیگر از عمر سینما گذشت اما به جای روندی رو به جلو از هر دو حیث بیشتر به دشواری های سینمای حرفه ای کشورمان افزوده شد. به نظر می رسد عناوینی چون حفظ و توجه به تولید و نگهداری محصولات فرهنگی تا همیشه قرار است تنها محلی باشد برای تامین بودجه هایی که در ظاهر گاهی نمایشی هایی نیز به همراه دارد اما در عمل از هیچ طریقی جلوی آن گرفته نمی شود. مدیران زیادی در ابتدای کسب مسئولیت شان گفته اند توجه به آثار هنری ارزشمند، احیا کننده بخشی از هویت فرهنگی ما در عرصه بین المللی است و نباید اجازه بدهیم تا عده ای قانون گریز به بهای ثروت اندوزی خود، تولید هنر و اندیشه را متوقف کنند اما کمتر کسی یا بهتر است بگوییم هیچکس این شعار ها را به منصه ظهور نرسانه است.