تجربه ماههای اخیر بار دیگر یک واقعیت قدیمی را آشکار کرد: «مردم ممکن است در روزهای قطعی اینترنت، فیلترینگ شدید یا اختلال در دسترسی به پلتفرمهای جهانی، برای انجام کارهای ضروری سراغ پیامرسانهای داخلی بروند، اما این کوچ، اغلب «انتخاب» نیست؛ بیشتر شبیه یک اقامت اجباری و موقت است. »
به گزارش اقتصادنیوز، کاربر تا زمانی در بله، ایتا، روبیکا یا سایر پیامرسانهای داخلی میماند که راه دیگری برای ارتباط، خرید، فروش، اطلاعرسانی یا پیگیری کارهای روزمره ندارد.
به محض آنکه مسیرهای دسترسی به تلگرام، اینستاگرام، واتساپ یا سایر پلتفرمهای جاافتاده دوباره باز میشود، بخش بزرگی از کاربران به همان زیستبوم قبلی بازمیگردند.
مسئله فقط عادت کاربران نیست. مسئله اصلی این است که پیامرسان، برخلاف بسیاری از نرمافزارهای دیگر، با دستور، تبلیغ یا اجبار اداری جایگزین نمیشود. ارزش یک پیامرسان به تعداد کسانی است که در آن حضور فعال دارند؛ همان چیزی که در اقتصاد پلتفرمها «اثر شبکهای» نامیده میشود.
بازارهای پلتفرمی با اثر شبکهای شتابگیرنده رشد میکنند؛ یعنی هرچه افراد بیشتری در یک پلتفرم باشند، ارزش حضور در آن برای کاربران دیگر بیشتر میشود و همین موضوع هزینه خروج از پلتفرمهای جاافتاده و مانع ورود رقبای تازه را بالا میبرد.
کوچ اجباری، نه مهاجرت واقعی
در ایران نیز همین منطق دیده میشود. تلگرام و اینستاگرام const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();