علیاکبر حیدری، نویسنده، گفت: در جهانی که در بیشتر مواقع دادخواهی غیرممکن است وارد شدن یک شخصیت خیالی قدرتمند به رمان میتواند جهان داستانی را متفاوت و البته رسیدن به حق را آسانتر کند و مگر نه این که یکی از کارکردهای رمان جدا شدن از واقعیت و پناه بردن به خیال و همذاتپنداری با شخصیتهاست؟
گفتوگو با علیاکبر حیدری درباره رمان «دیدار در آتلانتیک»؛
کورلئونه در تهران
علیاکبر حیدری، نویسنده، گفت: در جهانی که در بیشتر مواقع دادخواهی غیرممکن است وارد شدن یک شخصیت خیالی قدرتمند به رمان میتواند جهان داستانی را متفاوت و البته رسیدن به حق را آسانتر کند و مگر نه این که یکی از کارکردهای رمان جدا شدن از واقعیت و پناه بردن به خیال و همذاتپنداری با شخصیتهاست؟
سرویس ادبیات خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – مرضیه نگهبان مروی: علیاکبر حیدری، نویسندهای که با «بوی قیر داغ» گام نخست را در دنیای روایت برداشت و با «تپه خرگوش» و «استخوان» نام خود را بهعنوان یکی از چهرههای اثرگذار دهه نود تثبیت کرد، اکنون با اثر جدیدش، رمان «دیدار در آتلانتیک»، بازگشته است. حیدری که پیش از این با آثارش در جایگاههای والایی چون جایزه هفتاقلیم و جایزه جلال جای گرفته بود، در این اثر تازه (منتشر شده در سال ۱۴۰۵ توسط نشر چشمه)، بار دیگر مخاطب را به دنیای پرکشش داستانهای ماجرایی و ادبیات داستانی میبرد.
در این مصاحبه، به گفتوگو با نویسندهای نشستهایم که مسیر تکاملش از روایتهای محیطی تا گسترههای وسیعتر در «دیدار در آتلانتیک» قابل رصد است. تلاش کردهایم در این گفتوگو، به بررسی لایههای داستانی اثر جدید او بپردازیم.
