بهگفته ملکیان: «گذشتهام در یک حالت مالیخولیایی یعنی سودایی-مزاجی-غمزدگی میگذشت، نه اینکه لزوماً به این معنا باشد که محیط خانوادگی ما محیطی بود که بچهها در آن غمزده بار آیند، ولی بهخاطر سنخ روانی من، همیشه وقتی کودکیام را تصور میکنم، گوشه یک اتاق، کنج یک زاویه نشسته بودم، یک حالت مالیخولیایی در من بود»
گفتوگوی محمد صادقی با مصطفی ملکیان درباره کودکی و نوجوانیاش؛
کودکی بیکودکی
بهگفته ملکیان: «گذشتهام در یک حالت مالیخولیایی یعنی سودایی-مزاجی-غمزدگی میگذشت، نه اینکه لزوماً به این معنا باشد که محیط خانوادگی ما محیطی بود که بچهها در آن غمزده بار آیند، ولی بهخاطر سنخ روانی من، همیشه وقتی کودکیام را تصور میکنم، گوشه یک اتاق، کنج یک زاویه نشسته بودم، یک حالت مالیخولیایی در من بود»
سرویس دینواندیشه خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا): امسال، هفتادمین سالروز تولد مصطفی ملکیان پژوهشگر فلسفه، مترجم و نویسنده است. وی بخش عمده پژوهشهای خود را به فلسفه اخلاق، فلسفه دین، اگزیستانسیالیسم و نظایر آن اختصاص داده، نیز به ترجمه آثار سترگی از فلاسفه معاصر غرب همت گماشته، که از آن جمله است تامس نیگل، چارلز تیلور و ردولف آلرس، همچنین تألیف و ترجمه در باب اندیشمندانی چون اسپینوزا، جیمز، ویتگنشتاین و نظایر آن. اما گذشته از این صبغه علمی و پژوهشی، ملکیان روی دیگری هم دارد که نیک میتوان آن را از لابهلای احوال وی در کودکی و نوجوانی جست. اخیراً محمد صادقی روزنامهنگار در برنامه اینترنتی «مجال گفتوگو» با مصطفی ملکیان به گفتوگو نشسته است که متن آن از نظر میگذرد.
متن پیش رو، متن کامل، و دربردارنده بخشی جاافتاده در برنامه اینترنتی نیز هست.
