روزنامه گل
سامان علی عسگری – همواره یکی از مواردی که وزارت ورزش و نهادهای نظارتی حوزه ورزش بر روی آن تاکید داشته، موضوع اساسنامه های فدراسیون ها بوده است.اساسنامه هایی که عمدتاً در راستای ماندگاری قدرت و انحصار طلبی است، و در نهایت این اساسنامه ها و نکات آیین نامه ای آن عاملی می شود تا چرخش و گردش قدرت و مدیریت در فدراسیون ها اتفاق نیافتد و در نتیجه منجر به این شود که موجی از نارضایتی عمومی و بی اعتمادی در جامعه و بین مخاطبین آن رشته ورزشی شکل بگیرد.فوتبال نیز بعنوان پر مخاطب ترین رشته ورزشی از این قاعده مستثنا نیست.بعنوان مثال اگر بخواهیم به انتخابات پیش روی فدراسیون فوتبال بپردازیم؛ مطابق اساسنامه موجود در فدراسیون فوتبال (که بخشی از آن به تأیید فیفا رسیده است) هر کس که عزم خود را برای کاندیدا شدن در مجموعه فوتبال جزم کند ابتدا باید امضاها و تأییدیه هایی از اعضای مجمع اخذ کند.بیشتر توضیح بدهیم:اگر شخصی بخواهد برای ریاست فدراسیون فوتبال ثبت نام کند می بایست از ۵ نفر اعضای مجمع تأییدیه بگیرد، و همچنین برای پست های دیگر نظیر نائب رئیسی و هیئت رئیسه نیاز به ۲ تایید (امضاء) دارد .اما خب تا اینجای کار همه چیز اصولی و درست است چون کسی که نتواند ۵ تایید از مجمع بگیرد چطور میتواند نصف بعلاوه یک رأی را در مجمع اخذ کند و رئیس شود!؟موضوع هنگامی جدی و بحرانی میشود که متوجه میشویم، هر یک از اعضای مجمع فقط و فقط میتوانند به یک کاندیدای ریاست امضا و یا همان تأییدیه بدهند و از سویی دیگر برخی کاندیداهای ریاست و هیئت رئیسه میروند به دنبال امضاهای بیشتر ۵ عضو و ۲ عضو ! حال سوالی که ذهن مخاطبین فوتبال را درگیر خود کرده است این است که یک کاندیدای ریاست بدنبال این همه امضاء برای چی میرود؟ اصلاً به چه دردش میخورد؟