دایناسورها همواره الهامبخش تخیل بسیاری از مردم بودهاند. اگرچه اسکلتهای عظیم آنها اغلب توجهها را به خود جلب میکند، اما این بافتهای نرم و باستانی هستند که ممکن است سرنخهایی حیاتی در مورد سرطان و چگونگی تکامل آن در طول تاریخ در اختیار علم مدرن قرار دهند.
به گزارش مجله خبری نگار،مطالعهای تازه که بهطور مشترک توسط پروفسور «جاستین استبینگ» از دانشگاه Anglia Ruskin انجام شده، نوری تازه بر این موضوع انداخته که چگونه موجودات ماقبل تاریخ میتوانند راهنمای پژوهشهای آینده درباره سرطان باشند.