اقتصاد۲۴– مریم وحیدیان: «کافی است یک روز به کمپ پتروجم، واقع در بیدخون یا دیگر کمپها پا بگذارید؛ خوابگاهی کارگری که از نظر امکانات مسکونی و بهداشتی حتی برای حیوانات هم جای مناسبی نیست. این جملات شاید توهینآمیز به نظر برسد، اما برخی کمپهای کارگران نفت و گاز واقعا وضعیت اسفباری دارند، به طوریکه واقعاً خارج از شأن انسانی هستند. از ابتدای دهه ۷۰ که کمپ پتروجم ساخته شده تاکنون بعید است حتی یک آجر به آن افزوده باشند.» این را یکی از کارگران روز مزد اورهال در مناطق نفتی کشور میگوید. کارگرانی که برات مدت یک تا دو ماه زندگی خود را رها کرده و به شهرهای نفت خیز سفر میکنند تا در پالایشگاههای مختلف کار کنند. عسلویه، کنگان، بیدخون، بیرجند و شهرهای مختلف را هر ساله زیر پا میگذارند تا کار بگیرند.
یک کارگر اورهال شاغل در مناطق جنوبی کشور میگوید: «شرایط نازل شغلی از عدم رعایت بهداشت و نبود فضای کافی در کمپها، کانکسهای استراحت گرفته تا کیفیت پایین غذا و پرداخت با تاخیر حقوقها و دستمزدهای اندک در شغل ما وضعیت غیرانسانی و تبعیض آمیزی را ساخته است. خیلیها از سر نداری و بیچارگی اینجا کار میکنند.
قراردادهای روزمزدی که با کارگران اورهال نفت و گاز بسته میشود، عمدتاً به ازای روزانه ۱۲ ساعت کار در پالایشگاه و بدون احتساب زمان رفت و برگشت است. این کارگران تخصصی در بهترین حالت شاید در سال ۸ تا ۹ بار بتوانند با پیمانکار قرارداد ببندند. بعد از یک ماه کار علیرغم تاکید قانونی مبنی بر پرداخت به موقع دستمزد کارگران، برخی از آنها دستمزد خود را بعد از دو تا ۳ ماه دریافت میکنند. شرایط به گونهای است که پرداخت حقوق بعد از یک ماه برای کارگران آرزو است. این کارگر تشریح میکند: «برای گرفتن حقوق هیچ مسیر قانونی برای کارگران باز نیست. یک بار تصمیم به شکایت از کارفرما در هیئتهای حل اختلاف کارگری و کارفرمایی در یکی از مناطق ویژه اقتصادی گرفتم، نوبت من ۹ ماه بعد تعیین شد که عملاً برایم بیمعنا بود، چون آنزمان به پول نیاز داشتم و اساساً تا ۹ ماه بعد حقوقها پرداخت شده بود.»