بسیاری از افراد ساعات طولانی را در وضعیت نشسته صرف می کنند، که این پوسچر باعث کاهش لوردوز کمری، افزایش فعالیت عضلات ناحیه تحتانی کمری، فشار بر روی دیسک های کمری و فشار بر ناحیه لگنی شده و در نهایت می تواند موجب بروز کمردردهای شغلی شود.
صندلی می تواند باعث راحتی بیشتر افراد و کاهش بروز این نوع ناهنجاری ها شود که فشار کمری و فعالیت عضلات را کاهش دهد.
هدف از انجام این مطالعه، تاثیرات بیومکانیکی است که می تواند با حداقل ساپورت لگنی و حداکثر ساپورت کمری بر روی نیروها، فشارهای تماسی و فعالیت عضلانی در حین نشستن بررسی کرد.