به گزارش تابناک؛کمری ۲۰۱۶ در نسل هفتم خود، یکی از پختهترین محصولات تویوتا بود؛ خودرویی که نه دنبال هیجانسازی بود، نه قرار بود دل عاشقان رانندگی اسپرت را ببرد. فلسفه کمری همیشه ساده بود: دوام، آرامش، پیشبینیپذیری و کیفیت مونتاژی که صاحب خودرو را سالها از فکر تعمیر و دردسر دور نگه دارد. اما داستان کمریهایی که در بازه سالهای ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ وارد ایران شدند، بهویژه آنهایی که روی پلاکشان نام کارخانههای آمریکایی تویوتا حک شده بود، از همان ابتدا مسیر متفاوتی را طی کرد.
در آن سالها بخش قابلتوجهی از کمریهای تولیدشده برای بازار آمریکای شمالی در کارخانههای تویوتا در ایالتهایی مثل کنتاکی و ایندیانا مونتاژ میشدند. این خودروها از نظر فنی تفاوت بنیادینی با نسخههای ژاپنی یا آسیایی نداشتند، اما در ایران همین «ساخت آمریکا بودن» کافی بود تا داستان پیچیده شود. قوانین واردات، حساسیتهای سیاسی، محدودیتهای ثبت سفارش و حتی نگاه نهادهای نظارتی باعث شد ورود این خودروها یا بهصورت محدود انجام شود یا در مسیر ترخیص و شمارهگذاری با اما و اگرهای فراوان همراه باشد.
همین مسئله باعث شد کمری آمریکایی خیلی زود از یک خودروی عادی به یک خودروی خاص تبدیل شود؛ خاص نه بهخاطر امکانات بیشتر یا کیفیت متفاوت، بلکه بهدلیل شرایطی. اینها ضعفهایی هستند که باید صادقانه گفت، بدون اغراق و بدون تعصب.
کمری ۲۰۱۶ ساخت آمریکا قربانی کیفیت پایین یا طراحی بد نشد؛ قربانی شرایط شد. خودرویی که اگر در شرایط عادی وارد میشد، شاید امروز یکی از رایجترین سدانهای وارداتی بازار بود، اما بهدلیل محدودیتهای واردات خودروهای ساخت آمریکا، همیشه در حاشیه ماند. کمری آمریکایی نه بد بود و نه خاص؛ فقط در زمان و مکانی وارد شد که بازار و سیاست اجازه ندادند مسیر طبیعی خودش را طی کند.
این خودرو امروز بیش از آنکه یک انتخاب هیجانی باشد، یک انتخاب منطقی برای کسی است که میداند چه میخواهد، حاشیهها را میشناسد و با آگاهی تصمیم میگیرد. کمری ۲۰۱۶ ساخت آمریکا شاید هرگز محبوب عام نشود، اما همچنان همان چیزی است که تویوتا سالهاست بلد است بسازد: خودرویی آرام، بادوام و بیادعا.