جامعه امروز ایران نیازمند روحیه بخشی و غصه زدایی است و تلویزیون بهعنوان یکی از کمهزینهترین و در دسترس ترین رسانههای کشور باید در تحقق آن پرچمدار باشد.
سوره سینما – سالها پیش منتقد معروف ماری برنر تلویزیون را بهمثابه دارویی دانست که برای اثربخشی فقط کافی است به برق متصل شود (تلویزیون، گستره جمعی و هویت ملی. نشر اداره کل پژوهشهای سیما. ۱۳۸۵). اشارهای در لفافه و زیرکانه که در بطن خود این پیام را مخابره میکند که این رسانه میتواند بر اساس توان برنامهسازی خود و انعکاس بیواسطه مضامین و موضوعات و پتانسیل بالای خود در سرگرمیسازی و البته سهلالوصول بودن، روی افراد جامعه اثربخشی داشته باشد. جمع کثیری از مردم را در مقام مخاطبان بالقوه خود تهییج یا حتی متأسفانه تحمیق کند. به آنان نشاط ببخشد و یا افسردگیشان را شدت بخشد.
این مقدمه بهانهای بود برای ورود به این مبحث که جامعه امروز ایران باتوجهبه موج ناملایمات و دشواریهایی که ناگزیر تحمل میکند، چقدر نیازمند روحیه بخشی و غصه زدایی است. وظیفهای که بی شک تلویزیون بهعنوان یکی از کمهزینهترین و در دسترس ترین رسانههای کشور باید در تحقق آن پرچمدار باشد. بدیهی است که رجوع به کمدی و طنز و فکاهه نیز بستری مناسب برای تزریق نشاط و شادی به جامعه است.