این توافق فصل جدیدی در روابط ایران و آژانس رقم زد؛ آنگونه که سخنگوی سازمان انرژی اتمی میگوید، چارچوب روابط ایران و آژانس بینالمللی انرژی اتمی را سه قالب اصلی تشکیل میدهد: پادمان پروتکل الحاقی و برجام.
اما آنچه در تهران به دست آمد «قالب جدید و موقتی» بود برای اراده سیاسی دو طرف در جهت رفع نگرانیها و مسائل فنی که هر دو طرف میدانستند منشأ آن سیاسی بوده و هست؛ ایران معتقد بود که باید به سه قالب تعریفشده وفادار ماند، لذا ابتکار جدیدی باید شکل میگرفت که بتواند بدون خدشه وارد کردن به قالبهای تعریف شده قبلی آینده رویکرد فنی آژانس به مسائل ایران را تا حد ممکن حفظ کند.
علاوه بر آن دو طرف میدانستند آنچه که منشأ سیاسی دارد، حتی اگر ماهیت فنی داشته باشد، باید با اراده سیاسی، به صورتی فنی و کاملاً تعریف شده رفع شود. این دقیقاً آن اتفاقی بود که با سفر دو روزه گروسی به تهران رخ داد.